در فضای صنعتی و مهآلود شیکاگو، کارگرانی که در میان چرخدندههای کارخانههای بزرگ روزانه ۱۲ تا ۱۴ ساعت کار طاقتفرسا انجام میدادند، برای تغییر شرایط ناعادلانه خود به پا خواستند. این افراد که از فشار مداوم کاری به ستوه آمده بودند، خواستار تقسیمبندی جدیدی برای زمان خود شدند.
معترضان با سر دادن شعار «هشت ساعت کار، هشت ساعت تفریح و هشت ساعت استراحت»، تلاش کردند تا تعادلی میان زندگی و اشتغال ایجاد کنند. این جنبش اعتراضی که از دل سختیهای محیط کار برخاسته بود، سنگ بنای گرامیداشت روزی شد که امروزه به عنوان نماد همبستگی کارگران در سراسر جهان شناخته میشود.
