شهر تلآویو اخیراً میزبان گردهمایی فعالان صلحطلبی بود که در میان آنها، داستان همکاری یک اسرائیلی و یک فلسطینی توجه بسیاری را به خود جلب کرد. این دو مرد که هر کدام عزیزان خود را در جریان درگیریهای متقابل از دست دادهاند، اکنون به جای انتقام، مسیر رفاقت را برگزیده و کتابی درباره دردهای مشترک و ضرورت گذشت تألیف کردهاند.
مطابق گزارشها، حدود دو سال و نیم پیش با حمله حماس به اسرائیل، نبردی در غزه آغاز شد که دامنهاش به لبنان و تقابل با ایران نیز رسید. این جنگ از یک سو باعث آوارگی گسترده و ویرانی در نوار غزه شد و از سوی دیگر، جامعه اسرائیل را که با حملهای بیسابقه مواجه شده بود، به سمت گرایشهای راست افراطی سوق داد. در این فضای آکنده از خشم، کمتر کسی انتظار داشت که گروههای صلحطلب دوباره گرد هم آیند؛ بهویژه آنکه بسیاری از قربانیان حمله هفتم اکتبر، از جمله عودد لیفشیتس، روزنامهنگار باسابقه، خود از حامیان جدی همزیستی با فلسطینیان بودند.
با گذشت پنج ماه از برقراری آتشبس در غزه، این نشست مشترک با حضور جوانان اسرائیلی و فلسطینی برگزار شد. در حالی که بسیاری از حاضران اسرائیلی سربازان سابق یا در آستانه خدمت بودند، فلسطینیان حاضر که عمدتاً از شرق اورشلیم بودند، به دلیل تسلط به زبان عبری و انگلیسی با دیگران ارتباط برقرار میکردند. محدودیتهای تردد اعمال شده توسط اسرائیل باعث شد تا حضور ساکنان کرانه باختری در این مراسم کمرنگ باشد.
در این برنامه که با اجرای سرود صلح توسط دانا اینترنشنال آغاز شد، شیرا بنساسون از دستاندرکاران اجلاس، بر لزوم پیوند جامعه مدنی صلحطلب با جهان خارج تأکید کرد. او معتقد است که نباید اسرائیل را تنها در تصمیمات دولتی خلاصه کرد. در حاشیه این مراسم، گفتوگوی عزیز ابوساره و مائوز یینون بازتاب زیادی داشت. عزیز که برادرش را پس از بازداشت توسط نیروهای اسرائیلی از دست داده بود، میگوید پس از سالها سودای انتقام، با یادگیری زبان عبری و برخورد انسانی اسرائیلیها تغییر عقیده داد.
مائوز یینون نیز که والدین صلحطلبش در حمله هفتم اکتبر کشته شدند، روایت میکند که تنها چند ساعت پس از حادثه، تماسی از عزیز برای تسلیت دریافت کرد. او و خانوادهاش تصمیم گرفتند به جای ادامه چرخه خونریزی، بر کرامت انسانی و عدالت تمرکز کنند. این دو فعال مدنی اکنون کتابی با عنوان «آینده، صلح است؛ سفری مشترک در سرزمین مقدس» منتشر کردهاند که حاصل سفرهای آنها به مناطق مختلف درگیری و طرح پرسشهای سخت درباره آینده است.
این نشست با قرائت شعری از سمیح قاسم توسط عزیز ابوساره خاتمه یافت؛ شعری که در آن از دشمن خواسته میشود با استفاده از بلیطی که در جیب مقتول است، راه صلح و انسانیت را ادامه دهد. حال این پرسش مطرح است که آیا چنین جنبشهای مدنی میتوانند در میان واقعیتهای سخت سیاسی، تغییری ملموس ایجاد کنند؟
