«من محراب عبداللهزاده هستم و صدای مرا از زندان مرکزی ارومیه میشنوید.» این آغاز آخرین پیام صوتی جوانی است که نامش به فهرست اعدامشدگان توسط جمهوری اسلامی افزوده شد. او که در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» توسط نیروهای سپاه پاسداران بازداشت شده بود، از تحمل ۴۲ ماه حبس تحت حکم اعدام خبر داد. عبداللهزاده در این پیام تاکید کرد که اعترافاتش تحت شکنجه و تهدید اخذ شده و کاملاً کذب بودهاند؛ او تا لحظه آخر بر بیگناهی خود پافشاری کرد.
محراب که پیش از بازداشت به شغل آرایشگری مشغول بود، در ۲۵ سالگی دستگیر شد و سرانجام در ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، در حالی که ۲۹ سال داشت، حکم او به اجرا درآمد. ویدیوهایی از دوران جوانی او در حال آوازخوانی به زبان کردی در فضای مجازی منتشر شده که نشاندهنده شور زندگی در اوست. سیداد شیرزاد، وکیل وی، با انتقاد از روند دادرسی، اعلام کرد که این حکم علیرغم ایرادات شکلی و ماهوی فراوان اجرا شده است. به گفته او، هیچ اقرار معتبری نزد مقامات قضایی وجود نداشت و حتی راوی اصلی صحنه جرم نیز نامی از محراب نبرده بود.
در حالی که رسانههای حکومتی او را «تروریست» معرفی کردند، وکیل او توضیح داد که پرونده بدون رسیدگی به اتهام قتل یا درخواست اولیای دم، مستقیماً به صدور حکم «افساد فیالارض» ختم شده است. همچنین گزارش شده که تفهیم اتهام بدون حضور وکیل صورت گرفته و پیکر مقتول پیش از کالبدشکافی و نظر پزشکی قانونی دفن شده بود. برخی فعالان کرد مدعیاند که مقتول، که از نیروهای بسیج بود، بر اثر شلیک اشتباه نیروهای خودی کشته شده و محراب پس از یک ماه بازداشت، تحت فشار قرار گرفته تا مسئولیت آن را بپذیرد.
علی عبداللهزاده، برادر محراب، پیشتر گفته بود که برادرش هیچ فعالیت سیاسی یا سلاحی نداشته و آرایشگاه او صرفاً در محل ناآرامیها واقع شده بود. او به گزارش پزشکی قانونی اشاره کرد که علت مرگ را مجموعهای از ضربات دانسته و وجود ساچمههای نیروی انتظامی در بدن مقتول را تایید کرده بود. با این حال، دادگاه درخواستهای دفاع برای بررسی موقعیت جغرافیایی تلفن همراه و بازبینی دوربینهای مداربسته را رد کرد.
قوه قضاییه پس از اعدام، ویدیویی ۲۰ ثانیهای منتشر کرد که مدعی بود ضربات محراب به مقتول را نشان میدهد، اما وکیل و خانواده او این ادعاها را رد کردند. محراب در آخرین پیام خود از زندان، هویت کردیاش را دلیل اصلی برخوردها دانست و با هشدار نسبت به بیتفاوتی جامعه، گفت: «امروز نوبت من است و فردا ممکن است نوبت عزیزان شما باشد.» مراسم خاکسپاری او با حضور گسترده مردم سوگوار در روستا برگزار شد که تصاویر آن توسط کاوه قریشی، روزنامهنگار، در تاریخ ۱۸ اردیبهشت (۸ می ۲۰۲۶) منتشر شده است.
