خانه / بالا / یتیم خانه های دولتی عثمانی، مراکزی برای «تغییر دین اجباری» کودکان ارمنی مسیحی

یتیم خانه های دولتی عثمانی، مراکزی برای «تغییر دین اجباری» کودکان ارمنی مسیحی

با وجود شرایط جنگی، و عدم نظارت بین المللی دولت عثمانی یتیم های مسیحی جمع شده در یتیم خانه های ترکیه را بتدریج به خانواده های تُرک و کرد می سپرد تا آنان در محیطی اسلامی پرورش بیابند.

«محبت نیوز»- سیاست تُرک سازی و جذب کودکان در جریان نسل کشی ارمنیان یک جزء مهمی از سیاست جنایتکارانه حکومت عثمانی در جریان نسل کشی ارمنیان در سال ۱۹۱۵ بود. اسناد عثمانی به وضوح نشان می دهد که دولت ترکیه قصد داشت کودکان ارمنی را بصورت سیستماتیک جذب جامعه ترکیه نماید.

به گزارش موسسه هور، پروسه تغییر دین اجباری کودکان و پاک سازی هویت ملی و مذهبی آنان در سنین پایین آسانتر بود. «واهاگِن دادِریان» پژوهشگر مشهور امور نسل کشی، با اشاره به موضوع تغییر اجباری دین کودکان ارمنی در جریان نسل کشی می نویسد:
« حکومت تُرک های جوان از ارزش خزانه ژنی کودکان ارمنی کاملن آگاه بودند؛ آنها به عنوان یک منبع ارزشمند برای اصلاح نژاد در جریان تُرک سازی ملت ترکیه در نظر گرفته شدند.»

تغییر اجباری دین کودکان ارمنی در دو سطح انجام گرفت: نخست بوسیله دولت و سپس توسط توده های مردمی.

با وجود شرایط جنگی، و عدم نظارت بین المللی دولت عثمانی یتیم های جمع شده در یتیم خانه های ترکیه را بتدریج به خانواده های تُرک و کرد می سپرد تا آنان در محیطی اسلامی پرورش بیابند.

تلگراف طلعت پاشا ( ۱۲ دسامبر ۱۹۱۵ ) وزیر کشور به مصطفی عبدالحلی، فرماندار حلب جمع آوری و تغذیه یتیمان ارمنی که به یاد ندارند چه اتفاقی برای والدینشان افتاده است ما باقی به کاروان مرگ سپرده شوند.

یک سند مهم در این زمینه، تلگرام ۳۰ آوریل ۱۹۱۶ بود، که توسط سازمان مقررات نژادی و مهاجرت وزارت کشور به تمامی ایالت‌ها ارسال شد.یتیم خانه های ترکیه‌ای در ماردین، اورفا، دیاربکر، قیصریه، حلب، بیروت، و دیگر مکان ها تأسیس شدند.

پروسه تُرک سازی کلیه ملیت های غیر تُرک مانند ارمنیان و آشوریان، از شهر حلب سوریه آغاز شد. در پاییز ۱۹۱۵، ایتام از حومه شهرها و خیابان ها جمع آوری شدند، این کار برای نیکوکاری نبوده، بلکه به منظور جلوگیری از شیوع بیماری‌های عفونی در شهر، بخصوص تیفوس بوده است.

زمانی که «جمال نظمی» بازرس حکومت عثمانی در امور یتیم خانه ها که پس از ورود نیروهای بریتانیایی به حلب بازداشت شد اعتراف کرد که:
در طول دوران تصدی گری‌ او ۳۰۰۰ یتیم به یتیم خانه ها برده شدند، و تنها ۵۰ نفر از آنها زنده ماندند. در این رابطه نظمی اظهار کرد که این کار را از روی قصد انجام داده است.

مبشر مسیحی سویسی یاکوب کونزلر که به پدر یتیمان ارمنی شهره است در این باره می گوید:
«تاسیس یتیم خانه توسط دولت ترکیه در اورفا به عنوان مظهری از «بخشش» ترک ها تبلیغ می شد.»

بر اساس گفته کونزلر، نرخ مرگ و میر در این یتیم خانه بسیار بالا بود. فقط نیمی از ۱۰۰۰ یتیم موجود در آنجا در طول شش ماه زنده ماندند.

سر کنسول آلمان «اوگان بوگن» درباره مشکلات یتیم های ارمنی در یتیم خانه شهر آدانا مطالبی نوشته است. او در ۲۱ اکتبر ۱۹۱۵ گزارش داد:
«مدیر یتیم خانه به کودکان توضیح داد که یا باید مذهب‌شان را تغییر دهند یا مجبور به ترک یتیم خانه خواهند شد. شمار زیادی از پسران و دختران یتیم خانه را ترک کردند، و ۱۴ پسر باقی مانده احتمالن به اسلام روی آوردند. مدیر به کودکان شرح داد که مسیحیت هیچ جایی در یتیم خانه ندارد، و عبادت در آن یتیم خانه ممنوع است. همچنین یک یتیم خانه دیگر در شهر «آرماش» وجود داشت. از طریق نامه هایی که در بایگانی ملی شهر حلب نگه داری شده بود مطلع شدیم که حکومت عثمانی دستور داده بود تا ۲۵۰ یتیم از حلب، بخصوص از یتیم خانه ارمنی «شیرازیان» به استانبول و سپس آرماش منتقل شوند. مدت ها بعد، معلوم شد که پسران به مدرسه علوم دینی آرماش برده شدند و آنهایی که به اسلام روی آوردند در صومعه آرماش جای گرفتند و تحت قوانین ترکی به آموزش پرداختند.»

خلیفه ارمنی استانبول «زاون یقیزاریان» در خاطراتش می نویسد:
«سرپرست، و معلمان ارمنی صومعه «چارخاپان آستواتساتسینِ مقدسِ آرماش»، در سال ۱۹۱۵ به قونیه تبعید شدند، و صومعه غارت شده، و مدرسه متوسطه‌ای توسط دولت ترکیه برای استان تأسیس شد.»

نامه دیگری از خلیفه ارمنی «آرتاوازد سورمیان» نشان می دهد که تقریبن ۴۰۰ پسر ۸ تا ۱۴ ساله از یتیم خانه «آهارون پاتوِلی» به استانبول فرستاده شدند. آنجا یک یتیم خانه به منظور پروسه ترک سازی این کودکان تأسیس شد، و آنها تا آخر جنگ آنجا مانده، و بیشترشان زنده ماندند.»

در طول دوره اولیه تبعید ها از شهر سباستیا (سیواس کنونی)، کودکان و نوجوانان ارمنی به یتیم خانه ترکی شهر ملطیه آورده شدند، اما در پایان سال ۱۹۱۶ همه آنان توسط فرمانی از استانبول کشته شدند.

«لزلی دیویس» سر کنسول ایالات متحده آمریکا در شهر خارپوت، در دهم جولای ۱۹۱۵ از حکمران درخواست کرد تا یک یتیم خانه در آن مکان باز کنند، اما درخواست او به تندی رد شده بود. بعدها اطلاع داد که دولت قصد دارد یتیم خانه ای ترکی افتتاح کند. دیویس یادآور می شود که:
«دولت در واقع در حال تأسیس تعدادی یتیم خانه برای نگه داری موقت این ایتام است، سپس می افزاید، بعد ها همه آنان ناپدید شدند و اخباری پخش شد که آنها را به دریاچه‌ای در بیست مایلی خارپوت برده و همه آن ها را غرق کرده اند.»

یتیم خانه شهر «آنتورا» بزرگترین یتیم خانه ترکی بود که توسط دولت تاسیس شده بود، بر اساس گزارش شاهدان و شرح حال کودکان بازمانده ، یکی از وحشیانه ترین مکان ها برای تُرک سازی کودکان ارمنی بود. جمال پاشا وزیر دریاداری حکومت تُرک های جوان مسئول تأسیس، و جمع آوری یتیم های ارمنی بود.

بدین گونه، استراتژی تُرک‌های جوان، سلب کردن اصالت و هویت نژادی و بیولوژیکی گروه هدف -کودکان مسیحی ارمنی و تغییر تدریجی مذهب و هویت آنان بود.

همچنین بررسی کنید

«دُکان نبش اعتکاف»؛ چرا از منبرها «کلیسا» را نفی می کنند؟

نماینده ولی فقیه و امام جمعه قزوین می‎گوید، اعتکاف باید با مسائل روز جامعه گره …

اعتراف “حسن روحانی” به وضعیت نامناسب معیشتی مردم ایران

رئیس جمهوری اسلامی در پیام نوروزی خود اعتراف کرد که مردم ایران از نظر معیشتی …

Translate »
"
2016

Watch Dragon ball super