رصد قطعات روشن یک سیارک روی یک سیارک دیگر

رصد قطعات روشن یک سیارک روی یک سیارک دیگر محققان دریافتند که براساس اصابت سیارک "وستا" با سیارک مادر "بنو"، قطعاتی از آن روی بنو به جای مانده است. به گزارش ایسنا به نقل از دیلی‌میل، ناسا تصویر قطعاتی از سیارک‌"وستا"(Vesta) را منتشر کرد که بین ۱.۵ تا ۴.۳ متر هستند و سراسر نیمکره جنوبی سیارک "بنو"(Bennu) پراکنده شده‌اند. وستا دومین سیارک بزرگ در کمربند سیارکی منظومه خورشیدی ما بعد از سرس است. تخمین زده شده این سیارک ۹ درصد از جرم کل کمربند سیارکی را شامل می‌شود. اندازهٔ نسبتاً بزرگ و همچنین سطح بسیار نورانی آن، وستا را تبدیل به درخشان‌ترین سیارک منظومهٔ ما ساخته‌ است. در تصاویر جدید ناسا نیز سنگ‌های این سیارک بسیار روشن‌تر از اطراف آن قابل مشاهده است. این تصاویر توسط فضاپیمای "اسیریس-رکس"(OSIRIS-REx) ناسا شکار شده است. تیم تحقیقاتی این پروژه با استفاده از طیف‌سنج‌های فضاپیما به تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده پرداختند و نشانه‌هایی از ماده معدنی پروکسین را پیدا کردند. ترکیب شناخته‌ شده‌ای که در وستا قرار دارد. ناسا این نظریه را ارائه می‌دهد که این ماده متعلق به سیارک اصلی بنو ب..

رصد قطعات روشن یک سیارک روی یک سیارک دیگر

رصد قطعات روشن یک سیارک روی یک سیارک دیگر

محققان دریافتند که براساس اصابت سیارک "وستا" با سیارک مادر "بنو"، قطعاتی از آن روی بنو به جای مانده است.

به گزارش ایسنا به نقل از دیلی‌میل، ناسا تصویر قطعاتی از سیارک‌"وستا"(Vesta) را منتشر کرد که بین ۱.۵ تا ۴.۳ متر هستند و سراسر نیمکره جنوبی سیارک "بنو"(Bennu) پراکنده شده‌اند.

وستا دومین سیارک بزرگ در کمربند سیارکی منظومه خورشیدی ما بعد از سرس است. تخمین زده شده این سیارک ۹ درصد از جرم کل کمربند سیارکی را شامل می‌شود.

اندازهٔ نسبتاً بزرگ و همچنین سطح بسیار نورانی آن، وستا را تبدیل به درخشان‌ترین سیارک منظومهٔ ما ساخته‌ است.

در تصاویر جدید ناسا نیز سنگ‌های این سیارک بسیار روشن‌تر از اطراف آن قابل مشاهده است.

این تصاویر توسط فضاپیمای "اسیریس-رکس"(OSIRIS-REx) ناسا شکار شده است. تیم تحقیقاتی این پروژه با استفاده از طیف‌سنج‌های فضاپیما به تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده پرداختند و نشانه‌هایی از ماده معدنی پروکسین را پیدا کردند. ترکیب شناخته‌ شده‌ای که در وستا قرار دارد.

ناسا این نظریه را ارائه می‌دهد که این ماده متعلق به سیارک اصلی بنو بوده که توسط تکه‌ای از وستا مورد اصابت قرار گرفته است.

"هانا کاپلان" از مرکز پروازهای فضایی گادِرد ناسا گفت: فرضیه اصلی ما این است که بنو، پس از برخورد قطعه‌ای از وستا، این ماده را از سیارک مادر خود به ارث برده است. البته این برخورد با سیارک مادر انجام شده است.

وی ادامه داد، سپس هنگامی‌ که سیارک مادر به طور فاجعه‌باری دچار اختلال شد، بخشی از بقایای آن تحت نیروی جاذبه خود سیارک، در بنو تجمع یافته است. این مواد شامل پروکسین است که از وستا به بنو وارد شده است.

"دانیلا گوستینا" از دانشگاه آریزونا اظهار کرد، ما دریافتیم که شش تکه سنگ از وستا به اندازه‌های ۱.۵ تا ۴.۳ متر در سراسر نیمکره جنوبی بنو و نزدیک به خط استوا پراکنده شده‌اند.

گفته شده این سنگ‌ها تقریبا ۱۰ برابر روشن‌تر از محیط اطراف است.

انتهای پیام