Home / اخبار / بانوی طلایی؛ الهه اسرار آمیز گوستاو کلیمت
آدله بلوخ باوئر یکی از حامیان فعال هنر در صحنه فعالیت های فرهنگی شهر وین بود. ولی پس از پدیدار شدن به عنوان مدل یکی از نقاشی های پرتره گوستاو کلیمت به یک نماد مشهور بدل شد.

بانوی طلایی؛ الهه اسرار آمیز گوستاو کلیمت

Image copyrightGetty Images
Image caption بهای حراج پرتره آدله بلوخ باوئر۱ در سال ۲۰۰۶ رکورد شکست

آدله بلوخ باوئر یکی از حامیان فعال هنر در صحنه فعالیت های فرهنگی شهر وین بود. ولی پس از پدیدار شدن به عنوان مدل یکی از نقاشی های پرتره گوستاو کلیمت به یک نماد مشهور بدل شد.

خواهش یا چالش؟ در پرتره های آدله بلوخ باوئر به سختی می توان دریافت در پشت چشمان زلال و تیره او، تنها زنی که گوستاو کلیمت نقاش نمادگرای اتریشی و عضو جنبش موسوم به جدایی طلب وین نه یک بار بلکه دو بار پرتره او را کشیده چه می گذشت. ولی بدون شک او زن عمیق و اسرار آمیزی است.

در نمایشگاه جدیدی با عنوان “کلیمت و زنان دوران طلایی” در “نئو گالری” شهر نیویورک هر دو پرتره آدله بلوخ باوئر ۱ تابلوی نمادین و بحث برانگیز (۱۹۰۷) و پرتره آدله بلوخ باوئر۲ که کمتر شناخته شده است (۱۹۱۲) برای اولین بار پس از بیش از یک دهه در کنار یکدگیر به نمایش گذاشته شده اند.

بیشتر بخوانید؛ راز بوسه محبوب

این نمایشگاه پرتره های زنان دیگری را نیز دربرمی گیرد ولی پرتره آدله کماکان نمادین ترین است. او به عنوان “بانوی طلایی” شاخص و بیانگر اوج فعالیت های هنری گوستاو کلیمت در سالهای موسوم به “دوران طلایی” است.

او هم ضعف و هم قدرت زنان در آغاز قرن بیستم در شهر وین، جامعه ای در حال گذار از تغییرات عمیق را نشان می دهد.

در وین پس از جنگ تصویر او به نمادی از فرهنگ اتریش بدل شد و پرتره آدله بلوخ باوئر۱ “مونالیزای اتریشی” نام گرفت. بعدها این نقاشی به نماد عدالت بدل شد.

Image copyrightGetty Images
Image caption آدله بلوخ باوئر از خانواده های یهودی و ممتاز شهر وین بود. عکس مربوط به حوالی سال ۱۹۱۰ است

فیلم “بانوی طلایی” محصول ۲۰۱۵ نسخه هالیوودی از ماجرای مصادره این تابلو از خانواده یهودی بلوخ باوئر در سالهای جنگ جهانی دوم و مبارزه طولانی و در نهایت موفقیت آمیز ماریا آلتمن خواهر زاده آدله برای بازگرداندن آن است.

طی یک قرن گذشته بسیاری از کسانی که این تابلو را دیده اند حتما از خود پرسیده اند آدله بلوخ باوئر کیست؟

سمفونی طلایی

آدله باوئر سال ۱۸۸۱ در وین متولد شد. فرزند یک مدیر بانک و شرکت راه آهن بود و دوران کودکی را در محیطی ممتاز و فرهنگی گذراند. در سن ۱۹ سالگی با فردیناند بلوخ یک تاجر بزرگ شکر ازدواج کرد که ۱۷ سال از او بزرگتر بود. خانواده بلوخ باوئر حامیان فعال هنر بودند و علاوه بر جمع آوری نقاشی کارهای جدیدی به نقاشان سفارش می دادند و گوستاو کلیمت، نقاش تک رو یکی از هنرمندان مورد علاقه آنها بود.

اولین پرتره آدله ابتدا در نامه ای که او در سن ۲۲ سالگی و سال ۱۹۰۳ برای کلیمت نوشت مورد گفتگو قرار گرفت.

فردیناند، همسر آدله کشیدن این پرتره را به مناسبت سالگرد ازدواج پدر و مادر آدله به کلیمت سفارش داد، آن هم درست چند سال پس از آنکه کلیمت با تعدادی دیگر از هنرمندان جنبش هنری موسوم به جدایی طلبی وین را بنیان گذاشته بود و دانشگاه وین به اتهام پورنوگرافی او را از دریافت سفارش های دولتی محروم کرده بود.

Image copyrightGustav Klimt/Neue Galerie New York
Image caption پرتره آدله بلوخ باوئر اولین بار در سال ۱۹۰۷ به نمایش عمومی گذاشته شد

پرتره آدله بلوخ باوئر اولین بار در سال ۱۹۰۷ به نمایش عمومی گذاشته شد. تصویری خیره کننده از رنگ روغن و طلاکاری که چهره گلگون و شانه های برهنه آدله را بر تختی تزیین شده نشان می دهد که با حیا و در عین حال افتخار به چشم بیننده خیره شده است. دستان او به شکل ناموزونی در یکدیگر پنهان شده اند، یکی از انگشتان او حالت عادی نداشت و آدله در تمام لحظاتی که بعنوان مدل در مقابل کلیمت می نشست سعی می کرد آن را پنهان کند. کلیمت برای کشیدن این پرتره بیش از دویست طراحی مقدماتی انجام داد.

پس زمینه نقاشی غوغای پر زرق و برقی از فرمهای نمادین شرقی و اروتیک مثل مثلث، چشم و تخم مرغ است.

توبیاس ناتر یک مورخ ساکن وین و برگزار کننده نمایشگاه نیویورک می گوید:”تصویر طلایی پرتره آدله بلوخ باوئر ۱ حتی در دورانی که دانشجوی تاریخ هنر بودم مرا طلسم کرد. برای من یک سمفونی طلایی است، یک پیروزی نمادین بزرگ است.” یکی از شاهکارهای سبک آرت نوو تلقی می شود.

پرتره دوم از سبک پرتره اول فاصله زیادی دارد. توبیاس ناتر می گوید: “کلیمت چگونه توانست پس از پرتره اول کارش را متحول کند؟ در پرتره دوم که پنج سال بعد کشیده او کار کاملا متفاوتی می کند و تحول عظیمی در استیل او روی می دهد.”

این نقاشی آدله را با موهای موشکی در کلاه سیاه رنگ و لبه پهنی نشان می دهد که با ژستی پر شکوه سر پا ایستاده و رو در روی بیننده قرار دارد. پس زمینه نقاشی کاغذ دیواری منقش به رنگ های روشن است.

“آنچه در این نقاشی مرا جذب می کند بازآفرینی بوسیله قدرت رنگ هاست.”

همه زرق و برق ها

Image copyrightGustav Klimt/Neue Galerie New York
Image caption پرتره آدله بلوخ باوئر ۲ کمتر شناخته شده است ولی از پرتره اول دست کمی ندارد.

در پرتره دوم آدله بانوی بزرگی است ولی چشمانش یک سودازدگی بالغ را برملا می کند. با وجود همه امتیازها زندگی همیشه با او مهربان نبوده است.

آلتمن که سال ۲۰۱۱ درگذشت، خاله اش را به این صورت به یاد می آورد: “نسبتا سرد، زنی متفکر که از نظر سیاسی بسیار آگاه بود و سوسیالیست شد. خوشحال نبود. ازدواج آنها از پیش تعیین شده بود و پس از دو مورد سقط جنین و مرگ یک نوزاد بدون بچه ماند. او را به عنوان زنی بسیار شیک پوش، قدبلند، با موی تیره و باریک اندام به یاد می آورم. همیشه پیراهن های سفید خوش دوخت می پوشید و چوب سیگار طلایی و بلندی داشت.”

زنان نقاشی های کلیمت نه تنها یک اروتیسم عمیق بلکه قدرت و اعتماد به نفس را القا می کنند. منتقدان و مورخان هنر در دهه های گذشته به کلیمت لقب “زن شناس” داده اند و بسیاری گمان می زنند که آدله و کلیمت رابطه عاشقانه طولانی داشتند. این موضوع هیچگاه تایید نشده است. آدله در تمام نقاشی ها قدرتمند، عظیم و حتی والا ظاهر می شود.

حداقل در یکی از جنبه های زندگی اش او واقعا چنین بود. همچون بسیاری دیگر از زنانی که موضوع نقاشی های کلیمت هستند او به طبقه بورژوای عمدتا یهودی وین تعلق داشت که زنان آن با میزبانی برنامه های گوناگون نفوذ فکری و اجتماعی فراوانی داشتند.

بعنوان مثال زن دیگری به نام برتا زوکر کاندل که از قشر اجتماعی نسبتا پایین تری بود به خاطر تماسهای گسترده اش لقب “خیمه شب باز محافل فرهنگی وین” را داشت. او کلیمت را به آگوست رودن معرفی کرد و گفته می شود جنبش هنری جدایی طلب وین در جریان گفتگوها در سالن منزل او شکل گرفت.

Image copyrightAlamy
Image caption گوستاو کلیمت، نقاش تک رو و تونیک پوش یکی از هنرمندان مورد علاقه خانواده بلوخ باوئر بود

بسیاری از این زنان که در مجالس فرهنگی رفت و آمد داشتند مثل سزرنا لدرر ( که طی بیش از ۴۰ سال بزرگترین کلکسیون خصوصی آثار کلیمت را جمع آوری کرد) و یا دخترش الیزابت در پرتره هایی که کلیمت کشیده است ظاهر شده اند. کلیمت پس از سال ۱۹۰۰ بعنوان موضوع نقاشی های خود کاملا روی زنان تمرکز کرد.

افرادی که به میهمانی های هفتگی آدله می رفتند آهنگسازانی مثل گوستاو مالر و ریچارد اشتراوس و نویسندگانی مثل اشتفان تسوایگ را شامل می شد.

بعدها پزشک آدله به نام جولیوس تاندلر که در عین حال سیاستمدار و مبلغ دولت رفاه و ایجاد مسکن عمومی بود، در سوق دادن آدله به سوی اصلاحات اجتماعی و مبارزه برای حق رای زنان تاثیر گذاشت.

نمایشگاه آثار کلیمت در نیویورک علاوه بر تغییر نقش زنان در آن مقطع زمانی روی اهمیت مد لباس و طراحی نه فقط در آثار کلیمت بلکه در زندگی زنان اتریش نیز تمرکز دارد. در بسیای از طراحی های اولیه ای که برای پرتره آدله بلوخ باوئر ۱ کشیده شده اند آدله در لباسهای پیله دار بسیار زیبایی ظاهر شده که برخلاف لباس های کرست دار و چسبان سنتی، گشاد و پرچین بودند و مد لباس مطلوب زنان بورژوا با گرایش های پیشرو تلقی می شد.

آدله بلوخ باوئر سال ۱۹۲۵ و در پی ابتلا به مننژیت در سن ۴۳ سالگی درگذشت.

شاید بتوان گفت سرنوشت به او رحم کرد تا سالهای تاریک دهه سی میلادی در اتریش را نبیند. پس از مرگش اطاق او به معبدی از تصویری که کلیمت از او ساخته بود، بدل شد.

پس از الحاق خاک اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ توسط حکومت نازی بسیاری از آثار هنری متعلق به خانواده بلوخ باوئر از جمله طراحی های متعددی از کلیمت و پرتره آدله مصادره شدند و مالکیت آنها مدتها نامشخص بود تا اینکه در سالهای پس از پایان جنگ هر دو پرتره بالاخره در موزه بلودره وین نصب شدند.

آنها تا سال ۲۰۰۶ در آن موزه بودند تا اینکه پس از یک پرونده حقوقی طولانی و صدور چندین حکم قضایی بالاخره تابلوها به آلتمن آخرین بازمانده مستقیم فردیناد بلوخ باوئر بازگردانده شدند.

Image copyrightGustav Klimt/Neue Galerie New York
Image caption کلیمت در پرتره های خود بسیاری از زنان محافل فرهنگی و اقشار صاحب امتیاز شهر وین را کشیده است، از جمله سزرنا لدرر و دخترش الیزابت که در این عکس دیده می شود

آلتمن که نمی توانست هزینه های سنگین بیمه و نگهداری تابلوها را بپردازد پرتره آدله بلوخ باوئر ۱ را به رونالد لادر وارث امپراطوری تولید لوازم آرایش استه لادر و موسس مدیر “نئو گالری” نیویورک فروخت به این شرط که تابلو همیشه در معرض نمایش باشد.

پرتره دوم در حراج موسسه کریستیز در سال ۲۰۰۶ فروخته شد و اکنون بخشی از امانت ویژه ای به موزه هنر مدرن نیویورک است. توبیاس ناتر در توضیح نادر بودن مواردی که این دو پرتره در کنار یکدیگر به نمایش گذاشته می شوند می گوید: “قرض گرفتن پرتره دوم کار ساده ای نیست.”

در آوریل ۲۰۰۶ در محله جدیدی که در حال حاضر در اطراف ایستگاه مرکزی راه آهن وین در حال ساختمان است به احترام آدله و فردیناند یکی از خیابانها بلوخ باوئر نامگذاری شد. ناتر می گوید: “اتریش بشدت دلش برای این دو تابلو، بخصوص پرتره اول تنگ شده است. اما امروز آنها به تمام دنیا تعلق دارند.”

Check Also

Laleh – Mohkam OFFICIAL VIDEO HD

Laleh – Mohkam OFFICIAL VIDEO HD

artist: LALEH song: MOHKAM label: MYSTERY4 RECORDS director: JEFF FORD http://fb.com/mystery4 http://instagram.com/mystery4official http://mystery4.com http://youtube.com/mystery4 © …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

"
2016

Watch Dragon ball super